Brokafasi Peki Ya Sen Hazır Mısın?

Peki Ya Sen Hazır Mısın?

"Yaşlanıyorum. Evet gün geçtikçe yaşlanıyorum ve ben artık kendim için yaşamak istiyorum. Ne yarını düşünerek ne ay başını, ne ay sonunu ne de on yıl sonrasını.. sadece bugünümü düşünerek yaşamak istiyorum." diyerek başladı o gece hayat hikayesini anlatma sırası ona geldiğinde. Daha ilk cümlesinden beni o kadar heyecanlandırmıştı ki kalp atışlarımı resmen hissedebiliyordum. Sanki karşımda hayatın bile eskitemediği, hayata rağmen hayata meydan okuyan, bağımsız ve çok güçü bir eser duruyor gibiydi. Gözleri yorgunluğuna rağmen güçlü umutlarıyla bakıyordu etrafına, dünyaya ve beki de o yaşamak istemediği "hayatına".. O çarpıcı girişinden sonra daha da etkili bir şekilde devam etti hikayesine. O anlattı ben dinledim; o anlattıkça aynı yıkımları tekrar tekrar yaşadı( çünkü bunu o gözlerde görebiliyordum) ben dinledim, o anlattıkça daha da çok umut etti ve ben yine dinledim. Sözlerinin sonuna geldiğinde "Mutlu bir hayatın peşinden koşmak istiyorum; bunca seneden sonra huzuru bulmak istiyorum." dedi. Onun için çok masum ve oldukça masum bir işteki bu fakat o an hissettiğim duyguyu tarif edebilecek bir kelime bulamıyorum henüz fakat ziyadesiyle şaşkındım.

...

O konuşmasını bitirmiş gözleri umutla uzaklara dalmıştı, benim için ise mutluluk hayaliyle son bulan onlarca hikayeye bir yenisi daha eklenmişti. O an bir kere daha beynimde aynı soru yankılandı: NEDEN SÜREKLI MUTLULUĞUN PEŞİNDEYİZ?

Neden aradığımız, şiddetle ihtiyacımız olduğunu düşündüğümüz yolun sonu çoğu zaman tanımı sorulduğunda  bile cevap vermekte zorlandığımız "huzur" ve "mutluluk" a çıkıyor bunu zaman zaman kendine bile yetmeyen o zavallı beynimde düşündükçe kırılma noktasına geliyordum. Bu kadar mı korkuyorduk acaba mutsuz olmaktan ya da hiç mi cesaretimiz yoktu huzuru aramaktan vazgeçerek yaşamaya? Yoksa diğer bir seçenek olan aslında yeterince mutsuz ve huzursuz olduğumuz, bu ikisiyle birlikte yaşamaktan yorulduğumuz için mutlu olmak istiyoruz şıkkı mıydı doğru cevap? Bilmiyordum. Gerçekten bilmiyordum ve bu bilinmezlik/bilmemezlik delirmek için yeterince makul bir sebepti. Uzun vakitler bu soru üzerine düşündükçe beni tatmin edece bir cevaba ulaşamayacağımı zor da olsa kabul ettim. Kendime verebildiğim tek cevap kocaman bir "Ey hayat! Ben mutsuz da olmaya hazırım hadi gel istersen bunu da al benden." cümlesinden ibaretti. 



Taglar

Brokafasi Durak

Durak

Bu şehre ilk geldiğimde bazı aksilikler yaşadım. Bu aksiliklerden bir...... 1 yıl önce

Devamını Oku...
Brokafasi ÜNİVERSİTEYE GİDERKEN 1. BÖLÜM - ORTAM

ÜNİVERSİTEYE GİDERKEN 1. BÖLÜM - ORTAM

Barış Özcan ile verimli bir yaz okulu geçirdikten sonra sanırım...... 1 yıl önce

Devamını Oku...
Brokafasi The Autumn

The Autumn

Finding the emotions that you lost  with a smile is...... 1 yıl önce

Devamını Oku...
Powered by NourKas
BroKafası © 2017 - 2020 Tüm hakları saklıdır.